De passie, de taal.

Sterker worden.

Fietsen, ik begon ermee toen ik 4 jaar oud was!
Ondertussen heb ik een koersfiets en rij ik bij het COLLEGE TEAM.
Het is heel leuk, maar... mij viel meteen op dat het tempo redelijk hoog lag.
Aanvankelijk kon ik niet goed mee en daarom besloot ik om meer te gaan trainen.
Het TEAM heeft me al veel bijgebracht over wielrennen:
voeding, in groep rijden, trapfrequentie, hoe trainen...
Ik hoop nu alsmaar sterker te worden.
Het is een hobby en ik geniet ervan.








Jarno Van De Velde.

Turbobenen.

Mijn liefde voor de fiets begon op 7-jarige leeftijd,
toen ik samen met mijn papa 'de muur' op wou.
Vanaf dat moment begon ik te zagen voor 'een koersvelo'.
Al snel kreeg ik redelijk (sic) dikke coureursbenen!
Die gebruik ik graag om mijn turbo te laten aanslaan op lange, rechte stukken.
Kassei vreten is één van mijn favoriete bezigheden.
Het COLLEGE TEAM is een knap initiatief: van mijn ouders mag ik niet koersen
en nu kan ik mij eens meten met de anderen.
En wat een sfeer onderweg!






Niels D'Haeyer

Liefde, wielrennen en muziek.

All you need is love!
Allemaal gaan we op zoek naar die ene persoon die ons vervolledigt.
Die zoektocht duurt, vergt heel wat van onze tijd en energie. 
De brandstof is passie.
Net zo gepassioneerd ben ik door het wielrennen.
Om mijn doel te bereiken moet ik heel wat opofferen al moet ik zeggen
dat het mechanisme van een fiets heel wat eenvoudiger is dan dat 
van het andere geslacht!
Het is mijn manier om te ontspannen, op te gaan in de omgeving.
En 't is bovendien ook nog goed voor de gezondheid.
Ik heb nog een derde passie: muziek. Me and my guitar.
Keuzes maken, ik heb het er wel eens moeilijk mee.




Simon Boone.

De hiel van Achilles.

Hoe kan het? Sterke resultaten bij testen en toch zo kwetsbaar zijn?
Veel talent garandeert niet dat je de beste zal zijn.
Wielrennen is mijn passie waar ik veel tijd voor vrij maak.
Als je niet traint, niet genoeg slaapt en ongezond eet, kom je nergens.
Je loopt constant het risico op ziekte en een aanval van virussen.
Ook gewrichten, ligamenten staan onder zware druk.
In mijn geval komt het erop aan de zaken niet te forceren, 
de nodige rust in te bouwen.
Wielrennen, er is meer nodig dan talent.







Ruben Bernagie.

Het collectief geheugen.

De peer van Michel. Juli 1978, Ronde van Frankrijk.
Belgenverdriet. Augustus 1988, WK Ronse.
Waar is mijn vrouw? April 1992, Luik-Bastenaken-Luik.
Morto. Juli 1995, Ronde van Frankrijk.
Tommeke, Tommeke... Oktober 2005, WK Madrid.
Sportman van de eeuw. Maart 2008.
Motortje? April 2010, Ronde van Vlaanderen.
Surplace. Juli 2010, Ronde van Frankrijk.

Ieder zijn verhaal.
Het Ulrich-syndroom. December 2010, K.M.
Weg met die camera. Het COLLEGE TEAM 2010, K.M.
Een ander zijn bord leegeten. Januari 2011, K.M.



Kris Machtelinckx. 

Lopen of fietsen?

Wat een verschil. Lopen is simpel: verstand op nul en zorgen dat je snel genoeg vooruit komt.
Lopen kent geen geheimen, wanneer je een slechte dag hebt, weet je 't meteen.
Fietsen is complexer. Draaien en keren in een peloton.
Techniek en psychologie.
Je kan je een een tijdje verstoppen in de groep, doen alsof. 
Altijd met de vraag: waar staat de man met de hamer?








Jonathan Vanooteghem.

Het mannetje met de hamer.

Ik ontdekte de passie voor het fietsen toen ik elke dag naar school kwam in het eerste middelbaar.
Later, in het derde jaar, werd ik door het COLLEGE TEAM aangesproken.
De eerste keren dat ik meereed, was ik doodmoe. 
Tijdens een van die trainingen ben ik hem tegengekomen, hij bestaat:
de man met de hamer!
Cola en koeken in een plaatselijke kruidenierszaak hielpen me weer in het zadel. 
Les 1: eten en drinken tijdens de training.
's Anderendaags geraakte ik met moeite uit bed.
Om bij het COLLEGE TEAM te rijden, mag je tijd noch moeite sparen. 
Je moet trainen.  




Koen De Buyzerie.

Met de fiets op avontuur.

Met de fiets op avontuur,
mijn vrijheid ligt te lonken.
Nee, het leven is niet duur,
zelfs de zon staat al te pronken.

Als motor twee rollende schijven
en mijn hartje, puur natuur.
Kleuren van een bos die mij beklijven
maar plots die wind zo hard en guur.

Verlos mij van het kwade, 
ijzeren monster met wonderschone kracht,
het liefst met weinig schade
en overwin vandaag met pracht.


Frederik Droesbeke.

Mountainbike.

Deze sport begon in de jaren 60. Ik begon ermee op 6-jarige leeftijd.
Mijn papa heeft mij de kneepjes van het vak geleerd.
Hoe je controle over de fiets krijgt, dat je één moet zijn met je bike.
Fysieke of technische parcours? Laat maar komen.
Zelfs met het COLLEGE TEAM rij ik gezwind mee.

Maxel Van Damme.


Synoniemen voor afzien.

Vorig jaar zijn we met het COLLEGE TEAM naar de piste van Roubaix gereden.
Na de ereronde op de velodroom scheiden ons nog zo'n 65 kilometer van Zottegem.
In die 65 km ging het licht langzaam uit.
De litanie van het afzien:
alles geven
op de tanden bijten
blijven gaan
tot het uiterste gaan
doodgaan
creperen
sterven.




Amaat François.

Klimmen.

Uitdagend ligt hij te wachten, de top van de berg.
Blakend in de zon.
Loden hitte, zweetdruppels parelen op het voorhoofd.
Ademhaling wordt zwaarder, hartslag omhoog.
Bordje langs de weg liegt niet: de volgende kilometers aan 10%!
Tandje kleiner, eventjes recht op de trappers:het juiste ritme vinden. 
En danseuse.
Hoor ze zwoegen, hoor ze hijgen!
Steeds luider, steeds met minder.
Omkijken:
wie volgt nog?
Blik snel voorwaarts:waar blijft de top? Wie: hij of ik? Breken of doorbijten?
Eindelijk:
Laatste bocht naar rechts:
Ik kwam, zag en overwon... de berg.
Wat een gevoel! Puur genot!

Wim De Coene.

Doseren.

Alle begin is moeilijk. Doseren is moeilijk. Het is zoeken naar evenwicht.
De benen moeten soepel en vlug bewegen. Aanvankelijk reed ik reed wel eens voorin maar na 50 km had ik geen reserve meer. 
Toen wist ik: ik moet mezelf sparen, me in het wiel zetten.
Als je echt zeker bent dat je nog krachten over hebt, 
mag je een sprintje trekken.
Maxel en ik hebben wel een 'lichte' handicap omdat wij 
met een mountainbike rijden.
Maar wij peddelen toch maar mooi mee.
Dankzij het COLLEGE TEAM heb ik leren doseren. En dat is een kunst.






Anton Van Gorp.

Harder, better, faster, stronger.

Renner, wielertoerist, zondagsrijder of vakantiefietser, allen hebben ze een doel voor ogen: grenzen verleggen. 
De ene wil uitslagen rijden, de ander zijn fietsvrienden uit de wielen kletsen, 
een aantal cafés doen op zondagvoormiddag of die ene berg in het zuiden van Frankrijk beklimmen.
Allemaal zijn we bezig met een doel.
We tasten onze grenzen af. We komen tot op het wiel. We rijden iemand uit het wiel. We verleggen de limiet.








Leon Van der Veken.

Als een vis op het droge.

Water is mijn biotoop. Ik ben een zwemmer.
Het valt dan ook niet mee om mee te draaien in het COLLEGE TEAM.
Je mag die kasseivreters niet onderschatten.
Uren zitten ze op de fiets. Ik probeer hen te volgen.
Tientallen keren heb ik me de vraag gesteld: Waarom?
Maar iets in mij zegt: waarom stoppen? Zomaar opgeven?
De drang om door te gaan, voorbij een grens te gaan is groot.
Ook al voel ik me soms als een vis op het droge... ik hou vol.








Mathias Lossa.

Gelukshormonen.

Competitie is hard. In het rood gaan. Op adem komen. Opnieuw in dat rood. Je grenzen verleggen. Pijn verbijten. Van je afbijten. Van je vrienden je vijanden maken. Maar waarom die sterke drang?
Omdat competitie het recreatieve fietsen ver overstijgt.
Competitie dat is de focus aan de start. 
De opluchting of teleurstelling aan de finish. 
Dat is emotie. 
Dat is die unieke sfeer van een mensenmassa in de straten, 
de afgevaardigden die berichten door de micro laten schallen,
nervositeit in de lucht, elektriciteit tussen jou en de concurrenten.
Competitie dat is getrouwd zijn met je fiets!






Laura Bernagie.