Wielrenner, de dag begint vroeg met een stevig ontbijt.
Een half uurtje eten. Je hebt de keuze uit bruin brood, volkoren, geroosterd... geen croissants of vettige koeken.
Geen boter, maar mager. Magere kaas, magere vleeswaren. Beetje honing, beetje confituur. En fruit, veel fruit.
Potje muesli, bakje yoghurt, glas halfvolle melk. Nog wat rijstpap?
Ik fiets, dus ik eet.
Me and my bike.
Eindelijk, een zee van tijd. Geloof me, je moet nergens heen.
Nu nog een goeie reden vinden om te trainen. Een wedstrijdje of een toerrit van 200 km.
Een berg of een polder. Je vader of de maten. Naar de zon, tegen de wind, in de regen.
Ultiem: naar jezelf.
Hoogzomer.
Fietsen is de rit van winter naar zomer. Van binnen naar buiten. Van mystiek naar zintuiglijkheid.
De fiets is het vehikel. Het landschap meer dan decor. Vergeet de kleuren, verdrink in de geuren.
Zet in de juiste volgorde: moerasspirea, vlier, fluitenkruid, gerst, meidoorn, hooi, liguster.
Op een fiets leer je vreemde talen: sporttaal, poëzie. Na enkele kilometer ontsnappen de eerste metaforen.
Wilgen verzilveren de wind. Roerloos de falanx van het koren. Leg een getijdenboek aan. Werk aan je geestelijke conditie. Niet het cijfer, het model. Maar er bij zijn als de linde thee zet, wanneer de regen, de mythische regen valt.